Tom van den Nieuwenhuijzen

Roze Zaterdag is de oorspronkelijke “Gay Pride” van Nederland.

De Roze Zaterdag is een jaarlijks georganiseerde thema- en feestdag en heeft naast ontmoeting, feestelijkheid en zichtbaarheid ook een emancipatoir, demonstratief en politiek karakter. Dit in tegenstelling tot de eveneens jaarlijkse Amsterdam Gay Pride, dat oorspronkelijk vooral een feest rondom de Canal Parade is.

Al sinds 1977 wordt de Roze Zaterdag in Nederland georganiseerd. Eerst in Amsterdam, maar vanaf 1981 ieder jaar in een andere stad in Nederland.

Steden die Roze Zaterdag organiseren, zijn het hele jaar ‘roze stad’ en organiseren dat jaar, maar vooral de week voorafgaand aan Roze Zaterdag, allerlei activiteiten met betrekking tot diversiteit en homoseksualiteit. De steden worden over het algemeen toleranter en opener na het organiseren van het evenement.

Eindhoven is een stad van design. Een creatieve stad. Maar het creatieve milieu gedijt het beste in een open en tolerante stad. Roze Zaterdag kan meehelpen aan deze uitstraling Lees verder »

“In Eindhoven is het initiatief genomen om de 240 in de tweede wereldoorlog omgebrachte joodse inwoners van de stad te herdenken. Hierbij zullen kleine herdenkingstenen, zogenaamde struikelstenen, geplaatst worden in het trottoir bij de woning waar de slachtoffers woonden. Hierop staat de naam van het slachtoffer, de overlijdensdatum en de naam van het concentratiekamp. Op deze wijze wordt de herinnering aan deze gruwelijke vervolging in de tweede wereldoorlog levend gehouden en geven we de slachtoffers een naam.”

Het is een project dat in Duitsland, Oostenrijk, Hongarije en nu dus ook Nederland wordt uitgevoerd, van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig. In Eindhoven wordt het project voor de helft gefinancierd door de gemeente Eindhoven. De rest dient opgebracht te worden door bedrijven en particulieren. In de Aalsterweg, bij mij om de hoek, zouden twee stenen geplaatst worden. We (mijn man en ik) hebben dan ook besloten om deze volledig te adopteren. Ze zijn voor de gebroeders Gans die op die plek in de stad gewoond hebben.

Vandaag zijn de stenen geplaatst. Lees verder »

Na de tweede wereldoorlog was er grote woningnood in onder meer Amsterdam. Tegelijkertijd stonden er veel panden in de stad leeg. Het werd legaal om een pand dat langer dan een jaar leeg stond te betrekken. Deze panden werden ‘gekraakt’ door woningzoekenden.
In de jaren ’70 en ’80 begon de kraakbeweging zich beter en beter te organiseren. Nog steeds is er grote woningnood. Met het uitroepen van de Vondervrijstaat en de kroningsrellen in 1980 bereikt de kraakbeweging een climax. Harde aanpak van politie en leger resulteren in geweldadige reacties binnen de kraakbeweging. Binnen de kraakbeweging ontstaat een tweedeling: hen die zich afkeren van het geweld en hen die de harde weg van de confrontatie door willen zetten.
Vandaag de dag zien we vooral nog de krakers die zich afkeren van het geweld. De kunstenaars en artestiekelingen die vaak aan de wieg hebben gestaan van culturele instellingen waar wij vandaag heel blij mee zijn in de stad. De Effenaar, De Fabriek, Flipside, stichting Atelierdorp, Kelderman & Van Noort en La Bolleur zijn daar voorbeelden van.
De nieuwe Anti-Kraakwet was voor mij aanleiding om een actuele motie in te dienen Lees verder »

Vandaag is het gebouw RAF, centrum van de beeldbuizenwereld gedurende meer dan 50 jaar, opgehouden te bestaan.

Met een implosie dwong sloopbedrijf A. van Liempd het gebouw op de knieën. De 12-jarige Ahmet Özmen uit Eindhoven had de eer om, bijgestaan door loco-burgemeester Mary Fiers, de knop in te drukken. Het was een indrukwekkend verschijnsel.

Het mooie aan de sloop van heel het voormalig Philips Complex Strijp R is dat het duurzaam gesloopt wordt. Het bedrijf A. van Liempd loopt voorop in duurzaam en verantwoord slopen en daar verteld de eigenaar van het bedrijf graag over. In het krantje “strijp jour.naal” staat een interview met Arie van Liemd afgedrukt waarin hij over de implosie zegt:”We doen dat [de implosie, red.] vooral om de omgeving te ontlasten. RAF is een gestapelde fabriek met enorm dikke vloeren. Het kost veel tijd, lawaai en trilling om het gebouw af te breken. Daarom is een implosie geschikter. We blazen de kolommen onder het gebouw voorzichtig op, dan verzwakt het gebouw en de zwaartekracht doet de rest. Het hele gebouw stort als een kaartenhuis in elkaar. Met deze techniek krijg je minder trillingen in de grond. Daarnaast gaat het stof veel sneller liggen: bij een explosie duurt dat soms wel maanden, bij een implosie maar 3 tot 4 minuten. En dat is wel zo fijn, zo vlak bij een woonwijk.”

Roel Smits maakte een aantal mooie foto’s van de implosie.

De foto bij deze blog is gemaakt door Iris Tamara Bouw.

Voor de landelijke verkiezingen is het kieskompas weer online. Natuurlijk altijd interessant hoe je scoort.

De uitkomst was, gelukkig, dat ik het dichtst bij GroenLinks scoor. Al ben ik rechtser en progressiever dan de partij. Dat komt onder meer door het euthanasie standpunt dat de partij heeft ingenomen op het congres. Van mij mag dat uit het wetboek van strafrecht en krijgen mensen een recht om te sterven.

Daarnaast ben ik tegen het automatisch orgaan donor worden. Maar dat heeft vooral ook te maken met de manier waarop we in Nederland homoseksuelen discrimineren bij bloed en orgaan donaties. Als homoseksueel mag je in Nederland – in tegenstelling tot bijvoorbeeld Rusland en de VS – geen bloed geven. Dat vind ik niet meer van deze tijd.

De meeste verschillen liggen echter in de nuance. Als mijn antwoord op een stelling “helemaal niet mee eens” is en die van GroenLinks “niet mee eens” of andersom, zie ik dat niet als een gigantisch verschil. Mijn grootste verbazing was vooral over de score die GroenLinks haalt op progressief beleid. Dat lijkt steeds minder te worden. Daar moeten we natuurlijk voor waken.

Wil jij weten hoe jij scoort voor de tweede kamer verkiezingen? Doe de kieskompas.